Januari 2012

Te zwaar en zonder conditie. Net opnieuw moeder van haar tweede kindje vond Mieke Snelders dat er iets moest gebeuren. Zo kon het niet langer. En er gebeurde vervolgens héél veel.

Wie Mieke nu tegenkomt kan zich niet voorstellen dat deze vrouw, nog maar enkele jaren geleden, 25 kilo meer woog. Hoe heeft zij het hem geflikt?

 

door: Jeanette Fluit, dit artikel is eerder verschenen in de Uitstraling

Een inteview met deze bijzondere vrouw…En niet gewoon met een kop thee en een plak cake aan de keukentafel, maar op de atletiekbaan van AVR’69. Met de hardloopschoenen aan rennen we met Mieke mee. Mieke is een vrolijke, vlotte, spontane vrouw die lekker makkelijk wegkletst. Ook tijdens het lopen.

Mieke vertelt: “In november 2008 heb ik me gemeld bij Sjef van Beers. Hij traint en begeleidt beginnende lopers. In groepsverband werkten we aan onze conditie”. Er werd verantwoord opgebouwd, en stap na stap werden er calorieën verbrand. Het trainen in een groep werkt heel motiverend. “We konden ons echt aan elkaar optrekken, steunen als het even moeilijk ging, en zo beetje bij beetje steeds verder vooruitkomen”, vertelt Mieke.

Mieke ging als een speer. Binnen het jaar liep ze de 10 kilometer tijdens de “Tilburg Ten Miles”. Haar overtollige kilo’s was ze kwijt. Wat een prestatie in zo’n korte tijd. Maar voor deze hardloopster was het nog niet genoeg. Het lopen zit haar lekker in haar benen en in oktober 2010 kan ze haar eerste halve marathon op haar naam schrijven. Deze liep ze in Eindhoven, met haar beide kindjes als grootste fans.

De 35 jarige Mieke is een geboren en getogen Reuselse, ze is getrouwd met Martijn en samen hebben ze twee schatten van kinderen. Teun van vijf en zijn zusje Renske die alweer drie jaar oud is. 
Mieke werkte jarenlang als kapster in Veldhoven, tot Teun geboren werd. Uit praktische overwegingen zocht en vond ze een baan dichter bij huis. En nu nog werkt ze met veel plezier op de vleeswarenafdeling van een Reuselse supermarkt.

Vroeger, als kind, heeft Mieke gekorfbald. En toen een hele tijd niets, wat sporten betreft. Toch was het hardlopen niet helemaal onbekend bij Mieke. “Ons pap heeft ook bij AVR gelopen, dus kende ik de vereniging al een beetje. Het is een fijne club, met veel gezelligheid maar die er ook is als het moeilijk wordt.” Dat ondervond haar vader aan den lijve. Mieke vertelt: “Ons pap is anderhalf jaar ziek geweest en er zat altijd wel iemand van AVR aan zijn bed. Hij heeft een fijne tijd gehad bij de atletiekvereniging”.

Met haar vader in haar gedachten, heeft Mieke een tweede motivatie in handen om met het hardlopen bezig te zijn. Veel te jong heeft ze haar vader moeten verliezen aan leukemie. Nu loopt zij over de paden waar haar vader ooit liep. En ze weet hoe trots haar vader is, dat ze het zo goed doet. Mieke: “Het liefst loop ik voor het goede doel. Ik wil me graag inzetten tegen kanker”. In Tilburg liep ze de TTM voor het Verbeeten Instituut. Met op haar rug de woorden: “Ik loop tegen kanker in Brabant” en enkele jaren geleden was er de actie van “het Glazenhuis”. Op een donkere bevroren en besneeuwde ochtend, met een groepje lopers van Reusel naar Arendonk, en weer terug. En dat terwijl de rest van Nederland nog warm in het bedje lag.

Terwijl we met Mieke praten lopen we het ene rondje na het andere. Echt snelle lopers sprinten ons voorbij, maar dat maakt niets uit. Voor iedereen is er ruimte, en iedereen kan in zijn of haar eigen tempo lopen. Op de vraag aan Mieke, “of het niet saai wordt, iedere week dezelfde rondjes lopen?”  moet ze lachen. “Die vraag krijg ik vaker. Maar nee, geen enkele training is hetzelfde. Die trainers verzinnen steeds weer iets nieuws”. 
“En hoe is het om van de 10 km. naar de 16 km. te gaan, en nog verder… naar de halve marathon?” 
Het blijkt dat Mieke er geen moeite mee had om naar de 16 km. te trainen, maar dat het zo tussen de 18 en 21 km. wel moeilijk werd. Mieke: “Dan gaat het echt pijn doen. Dan is het gewoon tanden op elkaar en doorlopen”.

En doorlopen kan deze halve-marathon-loopster. Het interview wordt (noodgedwongen) gestaakt en wij van de Uitstraling blijven hijgend achter. Terwijl onze Mieke kwiek en fief nog even een sprintje inzet alsof het niets is. Nog maar net 3 jaar geleden in de beginnerscursus gestart, en nu alweer op  naar haar volgende duurloop. Mieke: “veel succes”.