interview door: Jeanette Fluit, dit artikel is eerder verschenen in de Uitstraling

 


We treffen Ad op een woensdagmiddag bij hem thuis, een gezellig huis aan de Ronkert in Lage Mierde. De woonkamer wordt gedomineerd door een enorm diskjockey meubel. Ad raakt meteen enthousiast. “Dat is de grote hobby van onze zoon Stijn, en dat doet hij ook erg leuk. Stijn heeft al een aantal keren ergens op mogen treden”.

Voor het interview gaan we in de tuin zitten, het zonnetjes schijnt heerlijk, en de mokken thee dampen. Ad vertelt: “Ik ben geboren in Beek, ik heb drie broers en een zus. Toen ik nog klein was zijn we naar Lage Mierde verhuisd, waar we vier jaar hebben gewoond. Toen ik een jaar of zes was zijn we weer in Beek gaan wonen”. 

“En hoe ben je dan weer verzeild geraakt in Lage Mierde?” Ad glimlacht. Hij ging als tiener vanuit Hilvarenbeek in Reusel op stap met zijn vrienden. En daar kwam hij Jolanda tegen. Beiden nog jong. Jolanda 14 jaar, Ad 16 jaar. In hun begin jaren heeft het nog weleens gerommeld tussen hen, maar uiteindelijk kwamen ze toch altijd weer bij elkaar uit. Zes jaar later, in 1988 gaven ze elkaar het ‘ja-woord’ en zijn ze in Hilvarenbeek gaan wonen. 

Na 4 jaar besloot het stel hun huis in Lage Mierde te kopen. Dit wilde Jolanda graag, als echte Lage Mierdse. En Ad heeft daar nooit spijt van gehad. Hij voelt zich hier thuis. In de buurt  heeft hij een aantal waardevolle contacten. Als je een keer ergens hulp nodig hebt, is dat altijd te vinden. En er is een grote actieve buurtvereniging. Ad kent ook nog best veel mensen uit de periode dat hij als kind aan het Vloeieind woonde. Onder andere zijn vroegere buurjongens, John en Will van Limpt.

Jolanda en Ad kregen twee zonen, eerst kwam Stijn die inmiddels alweer op het Pius X zit, en daarna werd Stan geboren, hij zit op D’n Opstap in groep 7. Als het over zijn kinderen gaat is Ad duidelijk trots. Stijn als DJ, en Stan voetbalt met veel plezier.
Ad is zelf ook sportief aangelegd. Op de fiets naar zijn werk in Hilvarenbeek, waar hij als auto-elektricien dynamo’s en startmotoren reviseert. In zijn jonge jaren deed hij graag aan motorcross. Maar door een aantal valpartijen en na de geboorte van Stijn heeft hij het besluit genomen hier niet mee door te gaan. Ad: “Ik wilde niet mank achter een kinderwagen lopen”.

Ad ging zwemmen maar in de praktijk kwam het daar vaak niet van, hij ging af en toe hardlopen en bezocht ’s winters de sportschool. Tot Ad in 2007 via Jac Naus vernam van loopgroep de Dorpslopers. Daar sloot hij zich bij aan en al snel had het hardlopen Ad te pakken.

In 2008 liep hij voor het eerst de Tilburg Ten Miles. Zestien kilometer, een hele prestatie. In deze periode leerde Ad ook Inge en Jeroen kennen, die net in Lage Mierde kwamen wonen. Inge ging op een gegeven moment trainen voor de Marathon in New York en Ad begeleidde haar bij deze trainingen als maatje.  Dit zette ook zijn eigen prestaties op een hoger niveau. En na de Tilburg Ten Miles werden de eerste halve marathons gelopen, evenals de Zeven Heuvelenloop in Nijmegen.

Vorig jaar was Ad dan zover, hij ging, onder aanmoediging van Jeroen, een marathon lopen in Etten-Leur. Onze hardloper: “Dat was echt afzien. Ik was kapot. Normaal gesproken heb ik altijd het hoogste woord, maar nu was het Jeroen die van zich liet horen. “En nu doorgaan” zei Jeroen.”
Na de finish liet Ad zich neervallen. 42,195km. hardlopen, en dat binnen de 4 uur. “Dit nooit meer!” 

Maar het meedoen aan dit soort evenementen blijkt verslavend te zijn. Hardlopen is dat sowieso. Het is een heel sociaal gebeuren, je komt veel mensen tegen op de diverse evenementen. Je trekt je aan elkaar op en steunt elkaar. En na afloop is er tijd voor gezelligheid. 

Ad: “Zonder Inge en Jeroen was ik nooit zover gekomen. Ze trekken mij mee, en dan ga je. En op mijn beurt kan ik voor hen weer een steun zijn. Een paar weken terug heb ik Jeroen gesupport bij zijn Jungfrau-marathon in Interlaken. Heel bijzonder om mee te maken”

Terwijl Ad vertelt komen één voor één zijn gezinsleden thuis. Eerst Stan en daarna Stijn, een luide discotune dreunt ons direct om de oren. Naast het hardlopen is Ad ook een family-man en een gezelligheidmens. De Dorpslopers weten dat hij altijd in is voor een geintje, tomeloze energie uitstraalt en met zijn lange benen vaak voorop loopt. Waar de Dorpslopers iets ondernemen, is Ad van de partij. Hij kan heel gedreven zijn, maar tussen de bedrijven door is hij zeker ook een Bourgondiër. Goed eten, goed drinken, een lolletje en een pilsje op zijn tijd. Maar wel alweer vol plannen voor zijn volgende marathon, in het voorjaar van 2012. Of dat Rotterdam of Utrecht gaat worden is nog niet zeker. 

Wij wensen Ad in ieder geval heel veel succes