De woensdagochtendtraining van vandaag was heftig.

 

Leo trainde de beginners, veilig binnen de hekken van de Spartelvijver.

Trainer Letty nam de gevorderden groep mee voor een rustige duurloop. Vanaf de Spartelvijver rechts af en op de T-splitsing weer rechts af. We waren nog maar net op weg toen Letty aangaf allemaal links te gaan lopen en even een wandelpas in te zetten. Er kwam een paard en wagen aan, en ze wilde hen rustig laten passeren.

Toen paard en wagen net voorbij de voorste lopers waren, merkten we dat het paardje erg onrustig was. Pas op de plaats. Achteruit lopen. 'Oei, als dat maar goed gaat'. En het ging niet goed. Dirk, de menner, spoorde zijn paardje aan verder te gaan, maar het dier begon te stijgeren, raakte in paniek, en keerde om met een grote boog.

De voorste Dorpslopers sprongen naar rechts en stonden in het midden van de draaicirkel van paard en wagen. Toen zij zich omdraaiden stond hun hart even stil: het paard galoppeerde recht op de groep andere lopers af. Fracties van seconden passeerden er. De groep stoof opzij. Zij zagen paard en wagen op hen afkomen, en ieder moest zichzelf in veiligheid brengen.

Het had een haartje gescheeld of Annemiek werd geraakt. Een rare sprong zorgde ervoor dat ze 'net niet' omver werd gereden. Gelukkig niet in aanvaring met het paard of de kar zelf, maar helaas wel een flinke enkelblessure.

Iedereen in shock. Keken we paard en wagen na, die er in volle vaart vandoor sjeesde. Dorpsloper Nanny en enkele companen ging achter de menner aan, om te kijken of alles wel goed ging, en de menner niet gewond in de sloot was geeindigd.

Helaas voor Nanny leverde deze actie ook voor haar een geblesseerde enkel op.

Annemiek lag in de berm en zag ondertussen steeds bleker. Eigenlijk gewoon groen. Ze was misselijk en had veel pijn. De enkel zwol niet in zijn geheel op, maar er ontstond een enorme zwelling aan één zijde. Echt een misselijke ei vormige zwelling en groter dan een ei.
Nog na trillend van dit gebeuren werd het weer hectisch. Paard en wagen kwamen opnieuw onze richting op. Wat ging er gebeuren? Welke kant konden we op. De meesten van de groep sprongen voor de zekerheid de sloot over. Maar voor Annemiek was dat niet te doen. Rustig in de kant blijven zitten dan maar.

De menner vond het duidelijk heel vervelend en maakte zich zorgen om de geblesseerde loper.

Uiteindelijk kon Annemiek mee met een toevallige passant, die haar naar de huisartsenpost in Lage Mierde bracht.

Trainster Letty hield de groep bij elkaar en leidde hen terug richting de Spartelvijver, waar ze direct links, het zandpad insloeg, om de training te hervatten middels een alternatieve kortere route.

Inmiddels was Dirk, met zijn paard en wagen ook weer in de buurt. Hij wilde terug naar de manage aan de Poppelsedijk. Op de hoek met de Twisseltsebaan ging het weer mis. Het paardje was zo onrustig. Uiteindelijk belandde het paardje met zijn snufferd in de sloot, zijn billen omhoog en de kar er nog achter. Menner Dirk vloog over het geheel heen en had ondertussen ook wel de ochtend van zijn leven. Wat hadden we allemaal met hem en zijn paard te doen zeg.

Dorpslopers Bert schoot te hulp. Hij is een echte paardenman, maar ook iemand die 'gewoon rustig' blijft. Afgelopen zondag had trainer Geert de hartslag van Bert nauwelijks omhoog gekregen. Hij blijft relaxt!

De overige lopers vol adrenaline en vol van alles dat zo gebeurde, hebben toch een kleine duurloop voortgezet. Een rondje van 4,5 kilometer over mountainbike paden.

En trainer Leo? Die wist al die tijd van niets. Was lekker bezig met zijn 'start-to-runners'.
Aan het einde van de training kwamen Annemiek en haar man René aangereden.

Annemieks pootje was stevig ingepakt door de huisarts. Vermoedelijk de enkelbanden. Rust houden, voet omhoog en vrijdag ter controle terug naar de huisarts.

En menner Dirk?
Die kwam er ook niet zonder kleerscheuren vanaf. Vermoedelijk een gebroken sleutelbeen. En zeker een schuldgevoel naar Annemiek. Hij vond dit alles echt heel vervelend en trok het zich erg aan.

Zijn paard staat inmiddels op stal, ook voor dit arme dier was het een hectische en stressvolle ochtend.

Annemiek en Nanny: 'heel veel beterschap met jullie enkel'.

 

De ingezwachtelde voet van Annemiek.